circle-cropped (1).png
Search
  • Samuel

1. Een nieuwe start

Updated: Jun 20, 2020

Wilma is een prachtdochter. Ze werd geboren in mei 2020 in een warm nest in Amsterdam. Met een goeie tweeënhalve kilo was ze aan de compacte kant, maar ze kwam in uitstekende gezondheid en toonde zich van bij het begin een stoere meid. Zo eentje die haar stem duidelijk laat horen.


Door de nasleep van de coronacrisis beleeft Wilma rustige eerste weken. Bewonderaars moet ze als gevolg van het virus op afstand houden. Maar voorts treft ze de stad aan in de mooiste tijd van het jaar. De bomen staan in bloei en de grachten zijn gevuld met plezierbootjes. Al oogt het door de grootste voorjaarsdroogte in jaren net wat grauwer en stoffiger dan anders.


Deze meid heeft het getroffen. Ze heeft twee ouders, vier grootouders en drie overgrootouders die er voor haar staan. Ze woont in een fijn appartementje waar ze helemaal tot rust kan komen. Ze heeft geen financiële zorgen en een prima vangnet mocht er ooit wat zijn.


Als je haar zo zorgeloos ziet dutten in haar wiegje word je zelf helemaal stil. Met zo’n baby’tje in huis wordt de wereld even heel erg klein. Wat in de krant staat, lijkt net wat minder relevant. Op een slaperige maar prettige manier vloeit de ene dag in de andere, terwijl de wereld buiten stil staat.

Toch speelt er iets in mijn achterhoofd. Al sinds Wilma op komst is. Een licht ongeruste gedachte over wat de toekomst brengt. Een bewustzijn dat onze dochter terecht komt in een erg onzekere wereld. Best een vreemd gevoel naast de euforie rond de komst van Wilma.


Misschien denkt elke generatie ouders dat wel. Misschien is het een natuurreflex bij vaders en moeders die net een kwetsbaar baby'tje op de wereld hebben gezet. Toch ben ik ervan overtuigd dat die gedachte vandaag meer dan voorheen terecht is.


Generaties lang gingen ouders ervan uit dat hun kinderen het beter of minstens zo goed gingen hebben als zij zelf. Dankzij een groter financieel vermogen, technologische vooruitgang en betere gezondheidszorg kwam die voorspelling meestal uit. Die zekerheid is nu weg. Het omgekeerde dreigt te gaan gebeuren, door klimaatverandering, verlies van biodiversiteit en stijgende ongelijkheid.


Als we de komende jaren niet de juiste keuzes maken, gaat Wilma woelige tijden tegemoet. Ze gaat extreme droogtes en stormen meemaken, met conflicten en massamigratie als gevolg. Hele ecosystemen zullen verdwijnen voor zij de kans heeft ze te zien. Delen van ons eigen Nederland en België zullen onbewoonbaar worden. Een steeds kleinere club van extreemrijken zal succes oogsten terwijl anderen erop achteruitgaan. Ver-van-ons-bed-scenario’s voor 2050, waarbij we nu even de schouders ophalen, zal Wilma als jonge vrouw vanop de eerste rij meemaken.


Dat zijn geen scenario’s die ik me inbeeld. Het zijn ook geen doembeelden. Het zijn louter voorspellingen van wat er te gebeuren staat als we blijven doen wat we doen. Voor onze gemoedsrust stoppen we die scenario’s vaak weg in een klein hoekje in ons achterhoofd. Met de geboorte van Wilma komen ze plots een stap dichterbij.


Gelukkig zijn lichtpunten. We weten dat het beter kan. Kijk naar alle mondiale plannen: in 2030 willen we honger uit de wereld en dertig procent van het oppervlak van de planeet beschermen. In 2040 wil een aantal landen en bedrijven klimaatneutraal zijn. In 2050 moet de rest van de wereld de klimaatcrisis hebben afgewend. Wilma zal op die kantelmomenten respectievelijk tien, twintig en dertig jaar oud zijn. Op papier ziet het er al bij al niet slecht uit.


Maar eerlijk is eerlijk. Alle plannen en mooie initiatieven ten spijt, is de algemene trend niet positief. Voor bijna geen enkel van bovenstaande plannen liggen we op koers. Nu Wilma er is, levert me dat nog meer dan voorheen een ongemakkelijk gevoel op. Maar het komt ook met een drang om voor haar op te komen en samen onze verantwoordelijkheid op te nemen.


Mijn houding is er een van verontwaardiging en optimisme, naar de gelijknamige podcast van klimaatonderhandelaar Christiana Figueres: eerst stoom afblazen, dan ook op zoek naar de lichtpunten. Want alles ligt nog open om Wilma en haar leeftijdsgenootjes een onbezorgde toekomst te bezorgen. Eentje waarin ze haar talenten kan ontdekken, kan worden wat ze wil en zichzelf en anderen gelukkig kan maken. Zonder wakker te liggen van conflicten, bosbranden en schaarste.


Terug naar onze cocon en het wiegje waar Wilma heerlijk ligt te dutten. Heerlijk hoe zo’n baby’tje je met een zacht kreuntje helemaal kan inpalmen. Nog heel even laten we de zorgen van buiten aan ons voorbijgaan. De protesten tegen raciaal politiegeweld hier en in de VS. De coronacrisis. De recorddroogte.


Maar snel pakken we de draad op. Dan schrijven we voort over hoe de wereld van Wilma eruit gaat zien. En waarom wij het ondanks alles de moeite vinden om ons kleine steentje bij te dragen.

142 views0 comments

Recent Posts

See All